شبها خیلی وقت است مهتاب نیست 

                             شاید بیاید شکوفه درخت سیب

                                             کاش نمی بارید ...

و از تو جز نقشی مبهم بر شیشه بخار گرفته

                                                       نمانده بر جای ...

شانه به شانه همسفر جاده

زیربارانی از ستاره

در سکوت سنگین شبانه

می شوم سنگ صبورنجوای جاده

تن جاده زخمی و تب دار

از عبور حجم سنگین زمانه

نجوای جاده پر از گلایه

از بازی های زمانه

درفراز و نشیب روزگاره

باید رفت چاره ایی نیست

تقدیر همراه جاده

از جنس گذشتن و عبوره

                                                           فریاد

                                                                                                                                        جمعه صبح حماسه آفریدیم

و شب به تماشای باغ مظفر نشستیم

شنبه تکرار نقش های مضحک

و یکشنبه لبخند های دروغین

و ...

ما مجبور پرگار شده ایم 

 

                                                                                  فریاد 

اينجا نهايت شب است

و كافه اي است در امتداد ساحل

و مردي سر در گريبان نشسته در مقابل ترديد

سكوت جرعه مي كشد

اما دريا فرياد است فرياد

مرد در انديشه رفتن اما ترديد در فكر ماندن

در نهايت مرد كاري كارستان كرد

رفت و دل به دريا زد

 

فرياد

اذر - ۸۵

در امتداد شب اهسته می رفت

مرد خسته و تنهای شعر من

مبادا کس بشنود صدای پایش را

خسته بوداز تزویر ادمکهای حقیر

می رفت شاید پشت دیوار بلند شب

فریاد کند سکوتش را           

فریاد

ابان-۸۵

یادت هست ان روزها که می نشستیم در انتظار غروب دریا

یادت هست ان شبها که می رفتیم نم نمک با باران

تو از حس مشترک می گفتی

اما چه زیبا دروغ می گفتی

تو از روح مشترک می گفتی

اما چه زیبا دروغ می گفتی

نگاهم کن! صورتم زخمی است از خراش کینه تو

نگاهم کن! روحم زخمی است از خراش طعنه تو

 

فریاد

ابان-۸۵